According to the Example of Kani Karaca, the Differences Between Maqams Which End on the Rast Pitch with the Rast Çeşni and the Arel-Ezgi-Uzdilek Theory Used in Turkish Music Education

Abstract

Until the end of the 1950s, Turkish music education was carried out without the concept of a method, through the master–apprentice relationship, that is, through meşk. Between the education given by the ekol (master) musicians, who were the cornerstones of this meşk system that contributed to twentieth-century Turkish music education, and the written Turkish music tone systems, there are discrepancies as well as similarities. The maqam theories described in the theories of Rauf Yekta, Abdülkadir Töre and Arel-Ezgi-Uzdilek from the beginning of the twentieth century until today appear quite incomplete when compared with the knowledge of the ekol musicians who were trained before them. Kani Karaca is one of the musicians of that century who are regarded as ekol and who received their training before the written theory. Therefore, it is thought that revealing the similarities and discrepancies between this musician's knowledge and the Arel-Ezgi-Uzdilek theory used in Turkish music education and examining them comparatively will enable a detailed revision of the Turkish music tone systems currently in use. According to the research findings, the maqams that cadence with the Rast çeşni in its own position, as described by Kani Karaca, show both theoretical and practical differences from the Arel-Ezgi-Uzdilek theory, one of today's educational theories.

Öz

Türk müziği eğitimi 1950’li yılların sonuna kadar metot kavramı olmaksızın usta-çırak ilişkisi ile yani meşk ile yürütülmüştür. XX. yüzyıl Türk müziği eğitimine katkıları olan bu meşk sisteminin temel taşları olan ekol kişilerin verdiği eğitim ile yazılı Türk müziği ses sistemleri arasında benzerliklerin olduğu gibi aykırılıklar da görülmektedir. XX. yüzyıl başından günümüze değin Rauf Yekta, Abdülkadir Töre ve Arel-Ezgi-Uzdilek’e ait teorilerde anlatılan makam nazariyatları, bu kişilerden önce eğitim almış ekol sanatçıların bilgilerine göre oldukça eksik görülmektedir. Kani Karaca belirtilen yüzyılda yaşamış ekol olarak kabul edilen, eğitimini yazılı nazariyat öncesinde almış sanatçılardandır. Bu sebeple sanatçının bilgisi ile Türk müziği eğitiminde kullanılan Arel-Ezgi-Uzdilek teorisiyle benzerlik ve aykırılıkların ortaya konularak karşılaştırmalı incelenmesinin hâlihazırdaki kullanılan Türk müziği ses sistemlerinin detaylı bir şekilde revize olmasına olanak sağlayacağı düşünülmektedir. Araştırma bulgularına göre Kani Karaca’nın anlatımlarına göre yerinde Rast çeşnisi ile karar veren makamların günümüz eğitim nazariyatlarından olan Arel-Ezgi-Uzdilek teorisine karşın hem teorik hem uygulama farklılıkları olduğu bulgusuna ulaşılmıştır.

Anahtar Kelimeler: Türk Müziği, Makam, Nazariyat, Müzikoloji, Ses Sistemi