Keywords
endurance
musical warm-up
pianist
How to Cite
Article History
Abstract
Purpose: Piano performance is a physical activity that requires a high level of neuromuscular coordination and endurance. The aim of this study was to investigate the effects of a whole-body physical warm-up protocol, in addition to standard musical warm-ups (finger exercises), on pianists' momentary performance quality, perceived fatigue level, and physiological responses.
Method: The study design was single-blind, repeated-measures. Seven pianists (with at least 6 years of training) aged 18-28 participated in the study. Participants performed the same piece on consecutive days under two different conditions: (1) Control Condition (5-minute musical warm-up only) and (2) Experimental Condition (15-minute structured physical exercise + 5-minute musical warm-up). Performance quality was measured with the Piano Performance Rating Scale (PPRS) by an expert rater blinded to the conditions; perceived fatigue was measured with the Borg Fatigue Scale (BFS); and physiological stress was measured with a heart rate (HR) monitor. Pianists also completed the Piano Performance Self-Assessment Questionnaire (PPSAQ).
Results: The physical warm-up condition (Experimental) showed a statistically significant improvement in PPRS scores compared to the control condition (p=0.028). Perceived fatigue (BFS) scores were significantly lower after the physical warm-up (p=0.024). Participants' PPSAQ scores indicated a higher subjective assessment of their control of technique, nuance, and tempo after the warm-up. No significant differences were found between the two conditions in terms of peak heart rate during performance (p=0.799) and total duration of the piece (p=0.128).
Conclusion: Whole-body physical warm-up is an effective strategy that improves both the objective performance quality and the subjective experience of pianists. These findings suggest that pianists should be considered submaximal athletes and that piano pedagogy should include such physical preparation protocols to optimize performance and prevent potential injuries.
Öz
Amaç: Piyano icrası, yüksek düzeyde nöromüsküler koordinasyon ve dayanıklılık gerektiren fiziksel bir aktivitedir. Bu çalışmanın amacı, standart müzikal ısınmaya (parmak egzersizleri) ek olarak yapılan tüm vücut fiziksel ısınma protokolünün, piyanistlerin anlık performans kalitesi, algılanan yorgunluk düzeyi ve fizyolojik tepkileri üzerindeki etkisini araştırmaktır.
Yöntem: Çalışmanın deseni tek kör, tekrarlı ölçümlüdür. 18-28 yaş arasında yedi piyanist (en az 6 yıl eğitimli) çalışmaya katılmıştır. Katılımcılar, ardışık günlerde iki farklı koşul altında aynı eseri icra etmiştir: (1) Kontrol Koşulu (sadece 5 dakikalık müzikal ısınma) ve (2) Deney Koşulu (15 dakikalık yapılandırılmış fiziksel + 5 dakikalık müzikal ısınma). Performans kalitesi, koşullara karşı kör edilmiş bir uzman değerlendirici tarafından "Piyano Performansı Değerlendirme Ölçeği" (PPDO) ile algılanan yorgunluk "Borg Yorgunluk Ölçeği" (BYÖ) ile fizyolojik stres ise kalp hızı (KH) monitörü ile ölçülmüştür. Piyanistler ayrıca "Piyano Performansı Öz-Değerlendirme Anketi"ni (PPÖA) doldurmuşlardır.
Bulgular: Fiziksel ısınma koşulu (Deney), kontrol koşuluna kıyasla PPDO puanlarında istatistiksel olarak anlamlı bir iyileşme göstermiştir (p=0,028). Algılanan yorgunluk (BYÖ) puanları, fiziksel ısınma sonrasında anlamlı düzeyde daha düşük bulunmuştur (p=0,024). Katılımcıların PPÖA puanları, ısınma sonrası "teknik, nüans ve tempo" kontrolü açısından daha yüksek bir öznel değerlendirme olduğunu göstermiştir. Performans sırasındaki en yüksek kalp hızı (p=0,799) ve toplam eser süresi (p=0,128) açısından iki koşul arasında anlamlı bir fark saptanmamıştır.
Sonuç: Tüm vücut fiziksel ısınması, piyanistlerin hem objektif performans kalitesini hem de subjektif deneyimlerini iyileştiren etkili bir stratejidir. Bu bulgular, piyanistlerin "submaksimal sporcular" olarak ele alınması gerektiğini ve piyano pedagojisinin, performansı optimize etmek ve potansiyel yaralanmaları önlemek amacıyla bu tür fiziksel hazırlık protokollerini içermesi gerektiğini göstermektedir.
Anahtar Kelimeler: Egzersiz, dayanıklılık, müzikal ısınma, piyanist
References
Ajidahun, A. T. (2011). Guidelines in designing a warm up program for the prevention of playing related musculoskeletal disorder among instrumentalists. Master Thesis, University of the Western Cape.
Bishop, D. (2003). Warm up I: potential mechanisms and the effects of passive warm up on exercise performance. Sports Med., 33(6): 439–454.
Borg, G. (1998). Borg's Perceived Exertion and Pain Scales. Champaign, IL: Human Kinetics.
Borg, G., Hassmen, P., & Lagerstrom, M. (1987). Perceived exertion related to heart rate and blood lactate during arm and leg exercise. Eur J Appl Physiol Occup Physiol, 56(6): 679–685.
Brandfonbrener, A. (1995). Musicians with focal dystonia: a report of 58 cases seen during a ten-year period. Medical Problems of Performing Artists, 10(4): 121–127.
Bragge, Bialocerkowski, & McMeeken. (2006). A systematic review of prevalence and risk factors associated with playing-related musculoskeletal disorders in pianists. Occupational Medicine, 56(1): 28–38.
Farina, D., Arendt-Nielsen, L., & Graven-Nielsen, T. (2005). Effect of temperature on electrophysiological properties of motor units. J Appl Physiol, 99(1): 197–203.
Ferguson, R. A., Ball, D., & Sargeant, A. J. (2002). Effect of muscle temperature on oxygen uptake. J Exp Biol., 205(7): 981–987.
Furuya, S., Nakahara, H., Aoki, T., & Kinoshita, H. (2006). Playing-related musculoskeletal disorders of upper extremity and trunk among Japanese pianists. Medical Problems of Performing Artists, 21: 112–117.
Glick, J. M. (1980). Muscle strains: prevention and treatment. Physician Sportsmed. 8(11): 73–77.
Ingjer, I., & Stromme, S. B. (1979). Effects of warm-up on physiological response to exercise. Eur J Appl Physiol, 40(4): 273–282.
Jensonmusic. Piano Performance Assessment Rubric. (Erişim: 10.03.2018). Erişim adresi: https://www.rcampus.com/rubricshowc.cfm?code=V47289&sp=true&
Karpovich, P. V., & Hale, C. (1956). Effect of warm up on physical performance. JAMA, 162(12): 1117–1119.
McCrary, J. M., Halaki, M., Sorkin, E., & Ackermann, B. J. (2016). Acute warm-up effects in submaximal athletes: EMG study in violinists. Med Sci Sports Exerc., 48(2): 307–315.
Pearce, A. J., Rowe, G. S., & Whyte, D. G. (2012). Neural conduction and excitability following a simple warm-up. J Sci Med Sport, 15(2): 164–168.
Ranelli, S., Straker, L., & Smith, A. (2011). Playing-related musculoskeletal problems in children learning music. Medical Problems of Performing Artists, 26(3): 124–139.
Sadeghi, S., Kazemi, B., & Shooshtari, S. M. (2004). High prevalence of cumulative trauma disorders in Iranian musicians. BMC Musculoskeletal Disorders, 5(35): 1–5.
Safran, M. R., Garrett, W. E., Seaber, A. V., Glisson, R. R., & Ribbeck, B. M. (1988). Role of warm-up in muscular injury prevention. Am J Sports Med., 16(2): 123–129.
Zaza, C. (1998). Playing-related musculoskeletal disorders in musicians: A systematic review. CMAJ, 158(8): 1019–1025.
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Copyright (c) 2025 Sanat Eğitimi Dergisi